14-10-2018 stilte tijdens de storm…

Stilte tijdens de storm 🙂

En even tussendoor stilte tijdens de storm…:)Lieve lieve patiënt Vik.Voor wie hem niet kennen:http://www.stichtinghanna.nl/index.php/profielvik/

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Zondag 14 oktober 2018

En even tussendoor stilte tijdens de storm…
Lieve lieve patiënt Vik.
Voor wie hem niet kennen:
http://www.stichtinghanna.nl/index.php/profielvik/

12-10-2018 storm na de stilte!

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, gras, boom, lucht en buiten

Lieve allemaal, storm na de stilte! 
Ik kan jullie vertellen dat we nu een bedrag hebben van 250.000 euro! 
Vreugdetranen hebben gevloeid, opeens zó dichtbij een koopobject…
De klok tikt door, maar we zijn vol goede moed, opeens liggen onze kansen heel anders.
Wordt (spoedig) vervolgd zodra we meer weten, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal. 

Een nieuwe bijkomstigheid, onze vertrekdatum moet 14 november worden in plaats van 1 december, een addertje onder het gras, maar we kunnen de hele wereld aan, toch?
Meer dan ooit, samen sterk en alles voor de diertjes.

Fijn weekend lieve allemaal, dank voor jullie steun en medeleven.

10-10-2018 Het is net een sprookje

Hope is thuis.

Het is net een sprookje…Lieve Hope is verhuisd en vanaf de eerste minuut thuis.Ik (Han) heb haar zelf weg gebracht en keek met een brok in mijn keel toe hoe twee bijzondere mooie wezens elkaar puur op gevoel vonden, zo ontroerend.Zoals jullie weten was Hope slechtziend, maar ook zijn nieuwe mama (Yvonne).Door een noodlottig ongeval is deze prachtige jonge vrouw op jonge leeftijd onder andere slechtziend geworden.Met haar onbegrensde kracht en levenslust heeft ze zich er bovenop gewerkt en heeft haar plaats in de maatschappij terug gewonnen.Ze had alleen nog één wens; een soulmaatje.Alsof het zo moest zijn, Hope en Yvonne lijken wel één, met een soortgelijk verleden en hun onbegrensde sterke wilskracht om iets moois van het leven te maken.Hope zou hetzelfde zeggen als Yvonne als ze kon praten; 'ik kijk niet naar wat ik niet kan, maar wat ik wél kan.En zo gaat dit bijzondere stel nu samen het leven delen, wat gistermiddag al zó voelbaar was.Twee stralende bekkies, Hope wist van gekkigheid niet hoe ze haar dankbaarheid moest uiten.Ze ging direct op ontdekkingsreis in het prachtige appartement en vond onderweg allemaal mooie spulletjes.Yvonne had alles met zorg voorbereid, prachtige krappalen, speeltjes (met belletjes zodat Hope ze kan horen), overal had ze aan gedacht.Nadat Hope me dankbaar kwam knuffelen, ging ze naar haar nieuwe mama, alsof ze het voelde.Nog nooit heb ik haar zo blij gezien, ik kreeg tranen in mijn ogen, van geluk.Ik ga je missen lieve speciale Hope, maar ik ben vooral zó blij dat je nu het echte geluk hebt gevonden.Geniet samen lieve Yvonne en Hope, jullie zijn allebei voor altijd in mijn hart, jullie zijn zeldzame kanjers. <3 Dank je wel lieve Ge Ke, voor alles wat je voor ons en hen hebt betekend, we keep in touch. <3

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Woensdag 10 oktober 2018

Het is net een sprookje…Lieve Hope is verhuisd en vanaf de eerste minuut thuis.
Ik (Han) heb haar zelf weg gebracht en keek met een brok in mijn keel toe hoe twee bijzondere mooie wezens elkaar puur op gevoel vonden, zo ontroerend.
Zoals jullie weten was Hope slechtziend, maar ook zijn nieuwe mama (Yvonne).

Door een noodlottig ongeval is deze prachtige jonge vrouw op jonge leeftijd onder andere slechtziend geworden.
Met haar onbegrensde kracht en levenslust heeft ze zich er bovenop gewerkt en heeft haar plaats in de maatschappij terug gewonnen.
Ze had alleen nog één wens; een soulmaatje.

Alsof het zo moest zijn, Hope en Yvonne lijken wel één, met een soortgelijk verleden en hun onbegrensde sterke wilskracht om iets moois van het leven te maken.
Hope zou hetzelfde zeggen als Yvonne als ze kon praten; ‘ik kijk niet naar wat ik niet kan, maar wat ik wél kan.

En zo gaat dit bijzondere stel nu samen het leven delen, wat gistermiddag al zó voelbaar was.
Twee stralende bekkies, Hope wist van gekkigheid niet hoe ze haar dankbaarheid moest uiten.
Ze ging direct op ontdekkingsreis in het prachtige appartement en vond onderweg allemaal mooie spulletjes.
Yvonne had alles met zorg voorbereid, prachtige krappalen, speeltjes (met belletjes zodat Hope ze kan horen), overal had ze aan gedacht.

Nadat Hope me dankbaar kwam knuffelen, ging ze naar haar nieuwe mama, alsof ze het voelde.
Nog nooit heb ik haar zo blij gezien, ik kreeg tranen in mijn ogen, van geluk.

Ik ga je missen lieve speciale Hope, maar ik ben vooral zó blij dat je nu het echte geluk hebt gevonden.
Geniet samen lieve Yvonne en Hope, jullie zijn allebei voor altijd in mijn hart, jullie zijn zeldzame kanjers. 

Dank je wel lieve Ge Ke, voor alles wat je voor ons en hen hebt betekend, we keep in touch. 

7-10-2018 Een tipje van de sluier

Een klein tipje van de sluier. 😉

Han is vanmiddag naar een eventuele huuroptie wezen kijken. Deze woning ligt 300 meter van het mooie plekje in het filmpje af. Is het niet mooi? 🙂 Details worden zo spoedig mogelijk vervolgd. 😉 (Marieke)

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Zondag 7 oktober 2018

Han is vanmiddag naar een eventuele huuroptie wezen kijken. Deze woning ligt 300 meter van het mooie plekje in het filmpje af. Is het niet mooi? Details worden zo spoedig mogelijk vervolgd. (Marieke)

5-10-2018: Koningin Robijntje

Lunch 🙂

Hoezo mevrouw de koningin? :DSenior Robijntje heeft nu eenmaal bepaalde rechten door haar rol in de Achtste Hemel. :)Alle dieren worden in de watten gelegd, maar terminale patiëntjes hélemaal.Ik ben ervan overtuigd dat het hun leventje extra verlengt.Grappig ook altijd om te zien, dat de andere dieren precies aanvoelen dat zo'n diertje extra verwend wordt, het wordt volledig geaccepteerd.Tja, en dan is Robijntje natuurlijk Robijntje, zo trots op mijn speciale meisje. <3 Fijn weekend lieve allemaal, geniet van het moois wat er altijd weer is.Voor wie ex-lab-poesje Robijntje niet kennen, haar bijzondere verhaal:http://www.stichtinghanna.nl/index.php/profielrobijntje/www.stichtinghanna.nl

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Vrijdag 5 oktober 2018

Hoezo mevrouw de koningin? 
Senior Robijntje heeft nu eenmaal bepaalde rechten door haar rol in de Achtste Hemel. 
Alle dieren worden in de watten gelegd, maar terminale patiëntjes hélemaal.
Ik ben ervan overtuigd dat het hun leventje extra verlengt.
Grappig ook altijd om te zien, dat de andere dieren precies aanvoelen dat zo’n diertje extra verwend wordt, het wordt volledig geaccepteerd.
Tja, en dan is Robijntje natuurlijk Robijntje, zo trots op mijn speciale meisje. 

Fijn weekend lieve allemaal, geniet van het moois wat er altijd weer is.

Voor wie ex-lab-poesje Robijntje niet kennen, haar bijzondere verhaal.

5-10-2018 Actie Villa Robbedoessie

Weer zo lief dit. Dank je wel voor alles lieve Villa Robbedoessie.
Hieronder Yvon Bosma haar tekst:

Lieve mensen alweer een nieuwe maand.
De opbrengst van September was dank zij jullie geweldig: 
€610,00 van de Villa en €30,00 voor Pimmie de Villa poes.
Een totaal van €640,00!
En dan is het Oktober…..

De maand van Dierendag (al vind ik dat dit elke dag mag zijn) Maar ook de maand dat Hanna (van Stichting Hanna Dierentehuis de Achtste Hemel) jarig is.
Nu gunnen we Hanna en de diertjes natuurlijk elke maand alle goeds. Maar deze maand wil ik graag extra inzetten voor Hanna haar verjaardag en omdat ze nu eenmaal alle hulp kunnen gebruiken nu ze per 1 december op straat staan. Dus we hebben een nieuwe verloting. We hebben nieuwe biedingen en we hebben 21 oktober een evenement gepland in Trebol Harlingen. Mocht je in de gelegenheid zijn kom dan zeker langs. Maar bied ook zeker mee op de leuke items en koop lootjes voor de mooie prijzen.

Laten we van deze maand een top maand maken en net als Sunny (op de foto) rennen naar Villa Robbedoessie.

4-10-2018 Nieuws van Lucky

Lord Lucky ( 20 jr) aan het woord
( Geschreven door zijn notuliste Sandra Tetenburg)

Mag ik mij even voorstellen aan die mensen die mij nog niet kennen.
Ik ben Lucky of eigenlijk, lord Lucky de eerste en ben ook een kind van de Achtste Hemel.
Nee, ik woon niet bij Hanna want ik heb niks met mijn soortgenoten maar ik woon bij Sandra die mijn gastouder is.
Dat betekent zoiets als Sandra zorgt voor mij en de Achtste Hemel zorgt voor de medische kosten en mijn dieetvoertjes. Zo is mij een afscheid van deze wereld bespaard.

Tot zo’n 3 jaar terug woonde ik namelijk in een bejaardentehuis waar ik een heleboel mensen had die mij graag zagen. Ik was soort van hun entertainment daar en ik sta ook erg graag in de schijnwerpers.
Helaas door de bezuinigingen werd de zorg voor de mensen daar een stuk minder en ook ging er steeds meer personeel weg. Gevolg was dat mijn kattenbak ook amper nog verschoond werd.
Ik probeerde ze dat duidelijk te maken door mijn plas op te houden maar helaas had niet iedereen daar oog en tijd voor.
Toen had ik een ongelukje op een stoel.

Iemand werd heel boos op mij en tilde me aan mijn staart op en dat deed zoveel pijn dat ik wel moest bijten.
Ze waren erg boos op mij en wilden mij toen niet meer als gezelschap voor de oude mensjes daar hebben. Van de schijnwerpers in de goot ging het toen.

Er werd gesproken over inslapen want niemand wilde mij hebben en mijn kattenhartje was gebroken.
Nou was er een lieve dame die ook in dat tehuis werkte en die zei dat ze Stichting Hanna had gebeld of zij misschien een plekje voor mij hadden.

En zo geschiedde.

Ik kwam in de Achtste Hemel terecht en mocht al vrij snel bij San gaan wonen , omdat ik mijn soortgenoten dus inderdaad niet leuk vindt.
Dat was wel even wennen na zo’n tehuis vol mensen, ineens alleen met 1 dame.

Ik had erg veel pijn bij het plassen en gelukkig zag Sandra dat er iets niet helemaal goed ging.
Snel naar de dierenarts die mij uiteindelijk heeft geopereerd want ik bleek blaasgruis te hebben.
Sinds die tijd ging het gelukkig heel veel beter met mij, al was ik wel door al die ellende het vertrouwen in de mensen een beetje kwijt.
Ik had ze liever ver weg van mij dan in mijn buurt en liet dat ook blijken door te krabben en te bijten. Maar Sandra liet zich niet ontmoedigen en bleef tegen mij praten en verzorgde me erg goed en ik kreeg ook erg veel lekkers.
Langzaamaan begon ik haar steeds meer te vertrouwen en liet ik me aaien door haar.
Toen vertelde ze me dat ze stiekem erg verliefd op mij was geworden en hoe ik het zou vinden als ik bij haar zou mogen blijven wonen.
Dat leek mij wel wat en begon liever tegen haar te doen.
Aangezien Sandra zelf niet de kosten kan dragen van mij medische kosten heeft Stichting Hanna haar gastouder gemaakt en zo had ik ineens een mens, een huis, een hele stichting die achter mij staat en virtuele ouders die helpen met de kosten!

Helaas ben ik al een oud heertje, mijn leeftijd wordt geschat rond de 20 jaar.
Mijn pootjes zijn wat stram en zwak en aangezien ik erg graag snoep kon ik mijn gewicht niet goed meer dragen dus moest ik op dieet.
Valt niet mee als je zo graag snoept hoor, ik wordt er af en toe best grumpy van. Maar ondertussen ben ik al flink wat gewicht kwijt. Maar het dieetvoer zorgt helaas ook ervoor dat de spiermassa in mijn pootjes afneemt en als ik dan een hoopje moet doen dan red ik dat niet meer in één keer. Ik zak dan door mijn pootjes en moet even liggen voor ik verder kan gaan met de 2e helft.
Sandra zag dat en is toen met de dierenarts gaan praten.
Het bleek inderdaad aan het voer te liggen dus heb ik andere brokjes gekregen die mijn botjes en spieren wat helpen voor zover mogelijk op mijn oude dag.
We gaan dit nu 6 weken aankijken en hopen dat het helpt. Zo niet dan moet ik toch even naar dat mens met die witte jas die ik zo eng vind.
Dus duimen allemaal please!!

U begrijpt dat Stichting Hanna mijn redding is geweest en die van vele andere diertjes die nergens anders meer terecht konden. Ik ben Hanna en mijn virtuele ouders dan ook heel erg dankbaar voor alles wat jullie voor mij hebben gedaan en nog gaan doen.
Ik moet er niet aan denken wat er met mij en al die andere diertjes zou gebeuren als deze stichting niet zou bestaan.

Ik heb dan wel geen duimpjes maar met mijn teentjes kan ik ook soort van duimen dat deze stichting zal blijven bestaan en straks kan verhuizen naar een fijne plek.
Een plek waar al deze vaak zieke, oude, terminale en ongewenste diertjes een thuis en liefde en zorg vinden.
Duimt u met ons mee?

Kopje

Lord Lucky de 1e, en lieve groet van mijn schrijfster en allessie, Sandra Tetenburg.