06-07-2020 Kuiken-mama

Pieperdepiep😃🙏

En dan opeens ben je kuiken-mama 😁Vanmiddag gearriveerd, inmiddels verzwakt, maar de EHBO doet zijn eerste werk. 😃Ze is er nog niet, fingers crossed. 🙏Ga mijn best doen Lenie 'thart!www.stichtinghanna.nl

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Maandag 6 juli 2020

En dan opeens ben je kuiken-mama

Vanmiddag gearriveerd, inmiddels verzwakt, maar de EHBO doet zijn eerste werk.

Ze is er nog niet, fingers crossed.

Ga mijn best doen Lenie ‘thart!

04-07-2020 Afscheid van Snooty en Marit

Ik weet, het hoort erbij, maar twee maal een euthanasie op één dag hakt erin. Het gaat soms zo snel, dat ik het haast niet bij kan houden…Verdriet, gemis en verwerking…

Lieve Snooty,

Ik wist bij jullie aankomst vorig jaar dat het genot met jullie heel tijdelijk zou zijn. Jullie lieve mama, mevrouw S. moest jou en je broer en maatje loslaten in verband met haar vreselijke ziekte. Op jullie 20e moesten jullie na al die jaren verhuizen. Jullie vertrouwde, rustige omgeving verlaten en jullie geliefde mama missen. Ik zie jullie angst nog voor me, het was vreselijk. Voor jullie én voor mevrouw S. Maar jullie vonden je draai. Vooral jij ontdekte vrij snel dat ik ok was en keurde mijn schoot goed genoeg voor je laatste tijd. De grote groep katten was niets voor jullie, duidelijk gaven jullie voorkeur aan jullie eigen verblijf met eigen uitloop in huis. Leuke bijkomstigheid vond jij mijn toilet bezoekjes, in jullie hal. Zodra je me zag kwam je spinnend bij me en kroop je op schoot. In geen tijden heb ik zo lang op het toilet gezeten Snooty.

Ik genoot van jullie, in het bijzonder van onze momenten lieve schat. Je was zo aandoenlijk lief en zacht én dankbaar. Alsof je iedere keer aan gaf dat je blij was met mij als alternatief van jullie beschermde leven. Mevrouw S maakte zich in het begin zo’n zorgen, maar nadat ze de eerste foto’s ontving van jou en mij kon ze jullie loslaten. Althans, vrede zoeken met haar en jullie lot. Het leek alsof dat jullie ook hielp…

Onlangs kreeg je een dikke kaak, na wikken en wegen toch besloten je te laten helpen aan je ontstoken kiezen. Maar het noodlot sloeg toe, er kwam een kwaadaardige tumor tevoorschijn. Onze laatste dagen samen begonnen, zo ook met je broer Pookie. Gek genoeg namen jullie aan het einde steeds meer afstand. Daarentegen kwam je steeds dichter bij mij. Elke seconde wilde je gebruiken om te kroelen. Vaak ging ik speciaal voor jou in de nacht nog even naar het toilet, gewoon om op de dichte bril samen met jou op schoot te genieten van elkaar. Het afscheid kwam eraan, dat wisten we allebei. Jij zou voor altijd bij je echte mama op schoot kunnen zitten.

Soms zag ik het afscheid tussen ons voor me, jij op mijn schoot, spinnend en langzaam overgaan naar de andere hemel, waar mevrouw S. je op zou wachten. Maar het liep zo anders lieve Snooty.

De dag van het afscheid was aangebroken. Je had zo gevochten voor je leven, om zo gelukkig mogelijk te blijven, maar de tumor liet mij beslissen. Zo moeilijk lieve Snooty… Die bewuste ochtend kon je zelfs je vloeibare eten niet meer nuttigen. Je wilde zo graag, maar bij elke hap begon je tumor in je bekje te bloeden. Het kon niet meer, ik moest je in bescherming nemen… Ik heb een afspraak gemaakt met de dierenarts.

Mijn vaste dierenarts (Jantien) was op vakantie, maar het leek allemaal goed te komen, alle details besproken met hem, mede omdat Jantien en ik zo’n twee-eenheid vormen met deze moeilijke momenten. Ook voor mij een extra onzekerheid.

We hebben deze dag nog zo vaak mogelijk genoten, en ergens leek het alsof je je neerlegde bij je lot. En toch genoot je nog. Het uur van het afscheid brak aan. De dierenarts gaf aan zich toch liever aan het vaste protocol te houden. En ik begreep het, ergens had ik ook niet de energie om er een andere draai aan te geven… Ik nam je op schoot en de ellende begon. Je werd zo misselijk, ik voelde dezelfde misselijkheid daardoor lieve Snooty. Had ik maar… Maar dat hielp niet meer. En toch kroop je iedere keer weer dicht tegen me aan, wat was je stoer ventje… Wat had ik gewenst dat het mooier was gegaan Snooty, dat je in alle rust had mogen gaan. Vergeef je me alsjeblieft? Het is moeilijk te verwerken, ik voel na 4 dagen nog steeds je misselijkheid.

Één troost, jouw sterven heeft mijn nieuwe dierenarts ook aan het denken gezet en helpt wellicht dieren in de toekomst voor die laatste belangrijke minuten.

Ik hou me vast aan de gedachte dat je nu voor altijd op schoot kunt zitten bij je geliefde mevrouw S. En vlak voor je begrafenis heb ik ons moment nog één keer gepakt Snooty. Nog één keer op schoot bij mij, voor je laatste lange reis (foto). Deze keer vredig, in alle rust…

Slaap zacht lief ventje, ik mis je. Ik hoop dat jullie nog even zonder je broer kunnen, ik geef hem alles wat ik kan.

Wijze, zelfstandige kip Marit,

Je hele leven lang ben je gewend geweest om over je vriendinnen te waken. Jullie waren niets gewend en maakte het beste van het leven. En opeens kwam de Achtste Hemel. Vrijheid, ruimte, licht, ritme, alles was zo anders, bijna verwarrend. De jonge haan kon roepen wat hij wilde, jij hield de groep onder controle. Tot zijn onverwachte dood en er een nieuwe haan kwam. Je weigerde onder zijn vleugels te gaan leven. Het werd uiteindelijk je dood. Ik krijg de beelden niet uit mijn hoofd, maar weet dat er nu vrede is bij je vriendinnen.

Ik zal je nooit vergeten dappere hen.

Rust zacht.

01-07-2020 Bailey zoekt met spoed een nieuw huis

07-07-2020 Update: Bailey is gereserveerd. Iedereen heel erg bedankt voor het vele delen. Samen sterk!

Spoed en verdriet voor knappe Bailey. Zijn mama is ernstig ziek, haar laatste wens; een geweldig plekje voor Bailey. Delen jullie mee? Samen sterk.

♥

Lieve Bailey en zijn mama waren altijd onafscheidelijk. Dit tot de meest schrijnende situatie zich aankondigde; Baileys mensen mama werd ziek. Zo ziek dat zij niet meer beter wordt en niet meer voor Bailey kan zorgen. Momenteel is Bailey veel alleen thuis omdat zijn mama in het ziekenhuis ligt. Het liefste zou zij Bailey houden, maar ze heeft een hele dappere keuze gemaakt. Bailey verdient een plekje waar het hem aan niks ontbreekt. Deze mooie vent is nog in de bloei van zijn leven. Bailey is namelijk nog maar 4 jaar oud. Hij is een kruising Duitse herder en is kerngezond. Hij heeft een paspoort en is altijd netjes ingeënt. Bailey is erg leergierig en heeft echt het werkkarakter van een Herder. Verder is Bailey een ontzettende lieverd. Hij is lief voor mensen, kinderen en andere honden. Katten zijn alleen geen vrienden en daar gaat hij achter aan. Bailey zoekt een nieuw warm thuis waar zijn nieuwe ouder(s) niet hele dagen aan het werk zijn. Ook is het belangrijk dat zij ervaring hebben met honden. Één voorwaarde is dat Bailey mag blijven tot het einde van zijn leven. Een forever home dus.

🌟

Gegadigden moeten bereid zijn om vooraf kennis te maken met de mama van Bailey en het goed vinden dat Bailey nog op visite kan bij haar. Heel belangrijk is dus ook dat de nieuwe ouders van Bailey in het noorden van Nederland wonen. Meer weten of interesse? Dan kan je contact op nemen met de vriendin van de mama van Bailey, Annet.

T: 06-28842433

M: annetkeur@gmail.com

Momenteel verblijft Bailey in Veendam.

24-06-2002 Olivier zoekt een nieuw huis

Image may contain: cat

Stoere ex-zwerver Olivier is op zoek naar een fijn nieuw thuis. De situatie is momenteel verre van ideaal en vraagt om verandering. Delen jullie mee? Samen sterk en alles voor Olivier.

Lieverd Olivier dacht het helemaal te hebben gevonden. Een warm thuis, lief mensen-personeel en warme mandjes. Er bleek alleen één ding niet goed. Olivier klikt namelijk niet met de andere katten in huis. Dit zorgt voor veel stress en het is niet meer te hanteren. Na een tijd van ruzies aankijken heeft de huidige mama van Olivier besloten om een ander plekje te zoeken voor hem, zonder andere katten. Olivier is een jonge kat en naar schatting 3 jaar. Dit weten we niet zeker, want Olivier was vroeger een zwerver. Het mannetje is erg nieuwsgierig en super slim. Ook is hij echt street-smart, zoals ze dat noemen, voor niets en niemand bang. Maar ondanks zijn stoere reputatie is Olivier ook dol op spelletjes, knuffels en eten. Heel veel eten, en dan vooral kip.

Olivier is geënt, gechipt en gecastreerd. Hij is kerngezond en geniet van het leven. In het verleden heeft hij alleen wat last gehad van zijn tandjes. Om die reden is het belangrijk dat zijn gebit jaarlijks wordt gecontroleerd en behandeld door de dierenarts.Olivier is niet tolerant naar andere katten, graag is hij bij zijn nieuwe thuis dan ook het enige kattenkind. Met honden kan Olivier wel, hier speelt hij zelfs mee. Het is ontzettend belangrijk dat Olivier bij zijn nieuwe thuis lekker naar buiten kan gaan, in een wijk die dit toe laat.Zie jij het helemaal zitten om deze stoere kerel in huis te nemen? En kan jij hem bieden wat hij nodig heeft?Neem dan contact op met Rabia Boedhoe:

rabia_boedhoe@hotmail.com

Momenteel verblijft Olivier in Lelystad.

21-06-2020 Prinsesje Cinderella overleden

Een paar dagen geleden is mijn prinsesje Cinderella overleden.
Een ode aan mijn engeltje, die nu voor altijd een engel is.
Maar wat een gemis…

Liefste kleine vriendin,

ik denk dat je het hebt gezien afgelopen dagen, ik kon geen afscheid van je nemen.
En niet alleen ik…
Je lag er zo mooi bij, alsof je vredig sliep.
Alsof je glimlachte in je slaap.

Je mocht in Robijntje’s mandje liggen.
Nog niet eerder had iemand die privileges, maar het voelde goed.
Omringd door bloemen en andere katten.
Met Red vaak aan de voet van de tafel.
Je grote liefde Tinus week bijna niet van je zijde.
Maar het moest hè meis…
We moesten je loslaten.
Terwijl ik schrijf kijk ik op de lege tafel.
Robijn haar mandje staat weer op zijn plaats, bij de gedenkhoek van haar.
Een paar losse bloemblaadjes herinneren mij aan het beeld van afgelopen dagen.
En Tinus.
Hij ligt op de plek waar je opgebaard lag.
Ons verleden gaat als een filmpje aan me voorbij prinsesje.
Mijn hemel, wat was ik verliefd op je,
vanaf de allereerste seconde.
Niet om je looks, natuurlijk was je prachtig, maar de weerspiegeling in je ogen vond ik vooral onweerstaanbaar.
Zo vol goedheid, zachtheid, blijheid en liefde, onbegrensde liefde.
Je was als zwerver gevonden en in een asiel terecht gekomen.
Je was 11 jaar en leek relatief gezond.
Theoretisch was je herplaatsbaar, maar ik had zo’n behoefte aan een probleemloze kat in de groep van patiënten.
Één waar ik me geen zorgen om hoefde te maken, waar ik zonder onderbuikgevoel van kon genieten en uiteraard jij ook.
In overleg met mijn bestuur mocht ik je ophalen.

Onze eerste ontmoeting was vuurwerk, de vonk sloeg over tussen ons.
Je was een verlegen meisje, maar bij mij opende je direct als een bloem.
Wat genoot je!
En ik voelde me echt in de hemel bij je, je werd mijn kleine engeltje.

Al snel bleek er meer gaande te zijn met je.
Je had een neurologische aandoening, waardoor je een bijzonder loopje had.
Het maakte jou niet uit, vrolijk liep je altijd achter me aan, met je allerliefste loopje.
Maar dat was het niet alleen.
Je nieren bleken erg slecht.
Ik weet nog precies dat de grond onder mijn voeten verdween bij dat nieuws.
Maar jij bleef dat dankbare vrolijke meisje en ik ging alles op alles zetten om je te laten genieten, zolang mogelijk in relatief goede gezondheid.
Ik gaf deze nieuwe zorg om jou een plekje, het had waarschijnlijk zo moeten zijn dat je bij mij was gekomen.
En genieten deden we!
Als een klein prinsesje verwende ik je, als een engeltje volgde je me.
Altijd blij en vrolijk, met die allerzachtste blik in je ogen.
Althans bij mij.
Vreemden bleef je spannend vinden.
Je kon dan zo boos kijken, ik moet er nog om lachen als ik eraan terug denk.

Al met al leefden we alsof elke dag je laatste kon zijn.
Na een tijd gebeurde er iets onwerkelijks.
Je nierwaarden waren verbeterd!
De goede zorg in combinatie met jou wilskracht overwon.
En een tijd leek je onsterfelijk.
Maar dat was niet reëel hè meisje?

En toch waren we allebei overrompeld.
Je kreeg acuut nierfalen, het ging zo snel.
Ik zag de onmacht in je ogen, je probeerde te blijven lachen, net als ik, maar ik voelde je weg glijden.
En ik denk dat jij het eerder voelde komen dan ik had kunnen zien.
Je verraste me het laatste weekend met van alles.
Opeens op schoot willen, terwijl je zo je vaste ritueel daarin had en nog meer aangename momenten plande je in.
Ook de laatste dag ging zoals jij het wenste hè prinsesje?

Altijd weer dat moment van onmacht en schakelen voor mij.
Inzien dat het einde nadert en vervolgens goed luisteren naar wat het dier wenst.
En of de wens uitvoerbaar is, zonder lijden.
Jij sprak duidelijke taal Cinderella.
Je gaf je over aan je kleine lijfje en wilde elk moment samen als een herinnering opslaan.
Alleen wij, met uiteraard Tinus en Red erbij, maar geen vreemde mensen, geen enge dokter..
Ik deelde mijn middag zo in dat ik zoveel mogelijk bij je kon zijn.
Iedere keer als je me weer zag aankomen kwam er een glinstering in je ogen en begon je tevreden te spinnen.
Soms zag ik je naar Tinus kijken, alsof jullie een gesprek voerde.
Alsof je hem zij dat hij niet verdrietig hoefde te zijn.
Tinus bleef tot het allerlaatste moment, samen met mij op een kleed bij jou.
In de loop van de avond zakte je vredig in een roes.
Om 01.00 miauwde je nog één keer zachtjes en legde je pootje in mijn handen, spinnend.
Ik realiseerde me dat het Tim zijn sterfdag was.
Ik voelde dat mijn soulmaat je ging verlossen.
Vlak dáarna stopte je hartje.
Je glimlach bleef, nu voor eeuwig.

Rust zacht lieve prinsesje van me.
Ik laat je los met een gebroken hart, maar ik weet dat er een dag komt dat ik je weer zie…
Dag klein engeltje, ik hou van jou, zielsveel, voor altijd, net als jou lach. ❤️

19-06-2020 Een bijzonder moment

Beetje gênant, maar wél een bijzonder moment.

Senior Snooty ( 21 jr) is onlangs geopereerd.Een paar kiezen waren ontstoken, waardoor hij veel pijn had, dus nam ik het risico…De operatie liep voorspoedig, alleen bleek er ook een tumor te zitten.Middels een biopt weet ik inmiddels dat het kwaadaardig is en zijn dagen met mij en zijn soulmaat broer Pookie geteld zijn.Snooty vindt het heerlijk om op schoot te zitten, in het bijzonder als ik op het toilet zit.

Alleen na zijn operatie kroop hij iedere keer timide tegen me aan, alsof hij troost zocht.Tot deze ochtend ( foto).Het aandoenlijke ventje wilde weer ouderwets buikje kroelen. Alsof er een knop om ging in zijn hoofdje en hij had besloten er nog alles uit te halen in zijn leventje.Genieten van het nu.

Voor wie het bijzondere verhaal van de broers niet kennen:http://www.stichtinghanna.nl/index.php/profiel-poeky-en-snooty/

18-06-2020 Genietmomenten

Intens genot🙏

Altijd weer die intense genietmomenten, vaak hand in hand met verdriet, maar hier heb ik alles voor over. 🙏Willem en Moessie, samen op stap in de grote ren, tussen de grote groep door.In mijn stoutste dromen had ik niet kunnen bedenken dat het zo vlekkeloos zou gaan.Joris Willem is amper 16 dagen hier, Moessie iets langer.Geeft me vleugels. 🙏Voor wie nieuwkomers Willem en Moessie niet kennen: Willem: https://www.facebook.com/dierentehuisdeachtstehemel/photos/a.551566404997443/1655453281275411/?type=3&theaterMoessie: https://www.facebook.com/dierentehuisdeachtstehemel/videos/632759680641377/

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Donderdag 18 juni 2020

Altijd weer die intense genietmomenten, vaak hand in hand met verdriet, maar hier heb ik alles voor over.

Willem en Moessie, samen op stap in de grote ren, tussen de grote groep door. In mijn stoutste dromen had ik niet kunnen bedenken dat het zo vlekkeloos zou gaan. Joris Willem is amper 16 dagen hier, Moessie iets langer. Geeft me vleugels.

Voor wie nieuwkomers Willem en Moessie niet kennen: Willem: https://www.facebook.com/dierentehuisdeachtstehemel/photos/a.551566404997443/1655453281275411/?type=3&theater

Moessie: https://www.facebook.com/dierentehuisdeachtstehemel/videos/632759680641377/