20-1-2019 Koningin Robijntje

Robijn. <3

Kwalitatief een slecht filmpje, maar zo'n bijzonder moment.😊Gistermiddag probeerde ik de focus te leggen op het genot van de dieren om me heen.Ik zat op een bankje in de tuin, in een waterig, maar heerlijk zonnetje.Het stroomde langzaam vol om me heen.Nog niet eerder hadden we daar gezeten, maar de meeste dieren vonden mijn keuze reuze en kwamen bij me zitten.Zo ook koningin Robijntje.Het meisje wordt steeds zwakker, afgelopen week bleef haar gewicht hangen op 1.9 kilo.Ze eet nauwelijks, maar vindt het wél fijn om aan eten te likken, dus breng ik haar zo vaak als ze wilt een schaaltje tussendoor.Op het bankje had ik niets bij, maar daar ging het haar blijkbaar niet om.Uit het niets kroop ze op schoot, voor de eerste keer sinds ze bij me is en waarschijnlijk de eerste keer in haar leventje.Mijn aandacht vindt ze altijd heerlijk, maar op schoot zitten was altijd te intiem, een trauma wat bleef uit haar lab-verleden.Ze gaf me gisteren een heerlijk kado met dat intieme moment (zie filmpje).Vandaag gingen we opnieuw op de weegschaal, 2.0 kilo!Om dit kleine positieve resultaat te vieren gingen we ook vandaag weer naar ons bankje.Met dikke kikkerogen na het verdriet van vanmorgen ( mijn oogappeltje Dalton overleden) wachtte ik op een nieuw speciaal moment.En daar kwam mijn hartsvriendinnetje.Vol vertrouwen kroop ze weer op schoot. Om me gelukstranen te geven, begon ze zachtjes te spinnen. Insiders weten dat ze dat door haar lab-trauma had verleerd. Mijn hart maakte een intens vreugdedansje.Inmiddels ken ik haar zo goed, ik weet zeker dat ze me uit dit dal wilde halen.Zo fragiel als ze is, met haar grenzeloze kracht en liefde is het haar vandaag in ieder geval weer gelukt.Dankjewel kleine, grote vriendin. Op naar nog veel genietmomenten.😊❤Voor wie het schrijnende verhaal van Robijn niet kennen:http://www.stichtinghanna.nl/index.php/profielrobijntje/www.stichtinghanna.nl

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Zondag 20 januari 2019

Kwalitatief een slecht filmpje, maar zo’n bijzonder moment.😊
Gistermiddag probeerde ik de focus te leggen op het genot van de dieren om me heen.
Ik zat op een bankje in de tuin, in een waterig, maar heerlijk zonnetje.
Het stroomde langzaam vol om me heen.
Nog niet eerder hadden we daar gezeten, maar de meeste dieren vonden mijn keuze reuze en kwamen bij me zitten.
Zo ook koningin Robijntje.

Het meisje wordt steeds zwakker, afgelopen week bleef haar gewicht hangen op 1.9 kilo.
Ze eet nauwelijks, maar vindt het wél fijn om aan eten te likken, dus breng ik haar zo vaak als ze wilt een schaaltje tussendoor.
Op het bankje had ik niets bij, maar daar ging het haar blijkbaar niet om.
Uit het niets kroop ze op schoot, voor de eerste keer sinds ze bij me is en waarschijnlijk de eerste keer in haar leventje.
Mijn aandacht vindt ze altijd heerlijk, maar op schoot zitten was altijd te intiem, een trauma wat bleef uit haar lab-verleden.
Ze gaf me gisteren een heerlijk kado met dat intieme moment (zie filmpje).

Vandaag gingen we opnieuw op de weegschaal, 2.0 kilo!
Om dit kleine positieve resultaat te vieren gingen we ook vandaag weer naar ons bankje.
Met dikke kikkerogen na het verdriet van vanmorgen ( mijn oogappeltje Dalton overleden) wachtte ik op een nieuw speciaal moment.
En daar kwam mijn hartsvriendinnetje.
Vol vertrouwen kroop ze weer op schoot. Om me gelukstranen te geven, begon ze zachtjes te spinnen. Insiders weten dat ze dat door haar lab-trauma had verleerd. Mijn hart maakte een intens vreugdedansje.

Inmiddels ken ik haar zo goed, ik weet zeker dat ze me uit dit dal wilde halen.
Zo fragiel als ze is, met haar grenzeloze kracht en liefde is het haar vandaag in ieder geval weer gelukt.

Dankjewel kleine, grote vriendin. Op naar nog veel genietmomenten.

Voor wie het schrijnende verhaal van Robijn niet kennen:
http://www.stichtinghanna.nl/index.php/profielrobijntje/

19-1-2019 Hel in de Achtste Hemel

Hel in de Achtste Hemel.😢

Onlangs wilde ik een stukje schrijven over lieve konijntje Harvey. Harvey is na een zware periode omtrent een oor-abses bij de de dierenarts ingeslapen. Zijn oude lijfje kon de strijd niet meer aan.Maar ik kreeg niet eens de kans dit met jullie te delen.Terwijl Harvey met zijn vriendinnetje een aantal dagen bij de dierenarts logeerde, brak de hel los in de Achtste Hemel.Sinds een paar dagen is bekend dat de dodelijke konijnenziekte Rhd heerst bij ons.Het type is nog niet bekend, maar de konijnen hebben de symptomen van Rdh 1, waar ze bizar genoeg allemaal tegen geënt zijn.Er zijn nu 7 nijntjes gestorven.Ik voel me als een moeder, wiens kinderen ziek zijn en zelfs sterven en kan inmiddels alleen maar machteloos afwachten.Werkelijk alles hebben we geprobeerd, nagezocht en onderzocht, maar niets mag baten.Het ene moment huppelen ze nog vrolijk rond, het andere moment zijn ze dood.Het verdriet en de wanhoop is niet te beschrijven. Daar waar ik altijd een lichtpuntje zie, hangt nu een donkere grijze wolk.Soms hoop ik 's morgens wakker te worden en te ontwaken uit een nachtmerrie, maar dat gebeurt niet.Op het filmpje lieve Dalton met zijn overgebleven vriendinnetje een paar dagen geleden. Ze genoten intens, de volgende dag is ze gestorven. Dalton is er godzijdank nog, maar geen idee of hij het mag overleven…Een voorbeeld uit deze nachtmerrie.Na de verhuizing is er nog weinig ruimte geweest om te genieten van het moois op onze prachtige nieuwe locatie.Druk met alles in orde maken voor de dieren, verblijven verder klaarmaken en fondsen werven.We hebben immers op deze nieuwe locatie 1200 euro per maand méér nodig dan voorheen.Veel om allemaal te organiseren en te professionaliseren, maar ik was vol goede moed!Het einddoel was allemaal voor de diertjes en het geeft me onbegrensde kracht hen gelukkig te zien.Maar dit slaat me bijna knock out.De mooie konijnen- verblijven bijna leeg zien doet zo'n pijn.Het impact is ook voelbaar tussen de dieren, mijn verdriet is niet te verbergen voor ze.Maar ik probeer te blijven lachen voor ze, dat hebben ze zo nodig, allemaal.Hoe dan ook ga ik de strijd aan voor ze en blijf naar het licht kijken, ondanks die enorme wolk .Rust zacht lieve Bruce, Charlotte, Obelix, Streep, Sneeuwwitje, Pauline en Georgina.Het spijt me zo dat ik jullie niet kon helpen.Ik had zo graag hemel en aarde bewogen om jullie te redden, maar het mocht niet zo zijn. <3 P.s. in de reactie alsnog een eerbetoon voor lieve Harvey.www.stichtinghanna.nl

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Zaterdag 19 januari 2019

Onlangs wilde ik een stukje schrijven over lieve konijntje Harvey. Harvey is na een zware periode omtrent een oor-abses bij de de dierenarts ingeslapen. Zijn oude lijfje kon de strijd niet meer aan.
Maar ik kreeg niet eens de kans dit met jullie te delen.
Terwijl Harvey met zijn vriendinnetje een aantal dagen bij de dierenarts logeerde, brak de hel los in de Achtste Hemel.

Sinds een paar dagen is bekend dat de dodelijke konijnenziekte Rhd heerst bij ons.
Het type is nog niet bekend, maar de konijnen hebben de symptomen van Rdh 1, waar ze bizar genoeg allemaal tegen geënt zijn.
Er zijn nu 7 nijntjes gestorven.
Ik voel me als een moeder, wiens kinderen ziek zijn en zelfs sterven en kan inmiddels alleen maar machteloos afwachten.

Werkelijk alles hebben we geprobeerd, nagezocht en onderzocht, maar niets mag baten.
Het ene moment huppelen ze nog vrolijk rond, het andere moment zijn ze dood.
Het verdriet en de wanhoop is niet te beschrijven. Daar waar ik altijd een lichtpuntje zie, hangt nu een donkere grijze wolk.
Soms hoop ik ’s morgens wakker te worden en te ontwaken uit een nachtmerrie, maar dat gebeurt niet.
Op het filmpje lieve Dalton met zijn overgebleven vriendinnetje een paar dagen geleden. Ze genoten intens, de volgende dag is ze gestorven. Dalton is er godzijdank nog, maar geen idee of hij het mag overleven…
Een voorbeeld uit deze nachtmerrie.

Na de verhuizing is er nog weinig ruimte geweest om te genieten van het moois op onze prachtige nieuwe locatie.
Druk met alles in orde maken voor de dieren, verblijven verder klaarmaken en fondsen werven.
We hebben immers op deze nieuwe locatie 1200 euro per maand méér nodig dan voorheen.
Veel om allemaal te organiseren en te professionaliseren, maar ik was vol goede moed!
Het einddoel was allemaal voor de diertjes en het geeft me onbegrensde kracht hen gelukkig te zien.
Maar dit slaat me bijna knock out.

De mooie konijnen- verblijven bijna leeg zien doet zo’n pijn.
Het impact is ook voelbaar tussen de dieren, mijn verdriet is niet te verbergen voor ze.
Maar ik probeer te blijven lachen voor ze, dat hebben ze zo nodig, allemaal.
Hoe dan ook ga ik de strijd aan voor ze en blijf naar het licht kijken, ondanks die enorme wolk .

Rust zacht lieve Bruce, Charlotte, Obelix, Streep, Sneeuwwitje, Pauline en Georgina.
Het spijt me zo dat ik jullie niet kon helpen.
Ik had zo graag hemel en aarde bewogen om jullie te redden, maar het mocht niet zo zijn.

 

18-1-2019 Opa Tjibbe geniet

Opa Tjibbe😍

Opa Tjibbe is thuis, lekker puh! 😁Han maakte gisteravond laat dit heerlijke filmpje. Ongegeneerd geniet hij van de aandacht.En Han ook.😁Er gebeurt zoveel in de Achtste Hemel ( wordt vervolgd), blij dat Han nog kan genieten van dit soort momenten.❤Voor die het verhaal van Opa Tjibbe hebben gemist:https://www.facebook.com/dierentehuisdeachtstehemel/photos/a.551566404997443/1228831390604271/?type=3&theater(Marieke)

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Vrijdag 18 januari 2019

Opa Tjibbe is thuis, lekker puh!
Han maakte gisteravond laat dit heerlijke filmpje.
Ongegeneerd geniet hij van de aandacht.
En Han ook.
Er gebeurt zoveel in de Achtste Hemel ( wordt vervolgd), blij dat Han nog kan genieten van dit soort momenten.

Voor die het verhaal van Opa Tjibbe hebben gemist:
https://www.facebook.com/…/a.55156640499…/1228831390604271/…

16-1-2019 Nieuwe bewoner?

Onze aanstaande nieuwe bewoner?
Deze lieve opa is 15+ en als gevonden zwerver terecht gekomen in dierenopvang t Heerveld.
Het aandoenlijke ventje heeft suikerziekte, waardoor kans van herplaatsing nihil is en zijn we gevraagd hem een toekomst te geven in de Achtste Hemel.

We willen hem zo graag ontvangen, maar vaste financiële steun voor hem zou erg welkom zijn.
Wie wil virtueel ouder worden van lieve opa Tjibbe?
We zoeken minimaal 3 ouders voor hem, zodat hij zorgeloos kan gaan genieten in de Achtste Hemel.
Als alles geregeld is, wordt zijn koffertje gepakt.

Deze post delen is ook een vorm van hulp!

Voor meer informatie over virtueel ouderschap:
http://www.stichtinghanna.nl/index.php/virtuele-adoptie/

13-1-2019 Regengenot

Regengenot. 🙂

Toch handig zo'n groot afdak.😁Zelfs met slecht weer kunnen de diertjes meelopen met Han, als ze de buiten-dieren verzorgt. Staat wél wat tegenover, iets lekkers! 😁www.stichtinghanna.nl(Marieke)

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Zondag 13 januari 2019

Toch handig zo’n groot afdak.
Zelfs met slecht weer kunnen de diertjes meelopen met Han, als ze de buiten-dieren verzorgt.
Staat wél wat tegenover, iets lekkers!

10-1-2019 Vrijheid, blijheid

Vrijheid, blijheid. 🙂

Het genot gaat gewoon door voor de diertjes.Sinds enkele dagen mogen een aantal katten onder begeleiding van Han op vaste tijden buiten de ren genieten.En dat vinden ze geweldig!!Zelfs Robijntje weer van de partij! Ooit bange senior Mobi ( 18jr) heeft al zijn angsten losgelaten en is overal voorop bij.😁www. stichtinghanna.nl(Marieke)

Geplaatst door Stichting Hanna, Dierentehuis de Achtste Hemel op Donderdag 10 januari 2019

Het genot gaat gewoon door voor de diertjes.
Sinds enkele dagen mogen een aantal katten onder begeleiding van Han op vaste tijden buiten de ren genieten.
En dat vinden ze geweldig!!
Zelfs Robijntje weer van de partij!
Ooit bange senior Mobi ( 18jr) heeft al zijn angsten losgelaten en is overal voorop bij.

 

9-1-2019: R.I.P. Harry

Het is mijn keuze voor de allerzwakste dieren te leven, maar soms wordt het zelfs mij even te zwaar.
In zo’n korte tijd voor de vierde keer afscheid moeten nemen, deze keer van mijn grote vriend Harry.

 

 

Lieve Harry,

‘knallend’ zijn we het nieuwe jaar ingegaan, jij bij mij op schoot, genietend.
Op je favoriete deken en op mijn trui,wat genoten we samen.
En nu ben je er niet meer, ik kan het nog steeds niet bevatten Harry.
Mijn hart huilt, mijn tranen om jou blijven vloeien, ik had je nog zoveel plezier gegund op ons mooie, nieuwe stekkie.

Na je sterven heb ik je laten liggen in mijn trui, je lag er zo vredig bij, alsof je nog steeds sliep.
Ik hoopte dat ik het daardoor makkelijker kon verwerken, maar dat deed het niet lieve vriend.
Vanmiddag, na drie dagen, heb ik je begraven.
Voor een laatste keer droeg ik je in mijn armen zoals we zo vaak hebben gedaan de laatste weken.
Je genoot daar zó van altijd, wij samen aan de wandel.
Nieuwsgierig keek je dan om je heen, veilig in mijn armen.

Nog nooit heb ik zo snel zó’n intense band met een dier gekregen als met jou.
Jaren lang zwierf je op ons oude erf,je wist precies wanneer ik voer klaar zette voor je, maar wachtte altijd tot ik op veilige afstand was.
Zodra je me zag, keek je me aan met doordringende angstige ogen en vloog je weg.

Tot na de vangactie en de castratie.
De eerste dag was je doodsbang, maar al heel snel veranderde dat.
Op de tweede dag mocht ik je al aaien, daarna sloeg de vonk over tussen ons.
Je bleef alles en iedereen eng vinden, maar bizar genoeg vertrouwde je mij volkomen en ontdekte je hoe fijn het was om liefde te ontvangen én terug te geven.
Ik genoot intens met je mee Harry en voelde me zo bevoorrecht met je speciale vriendschap.

Al snel werd je ziek, uiteindelijk bleek het nierfalen te zijn, maar ik mocht alles met je doen.
Braaf liet je mij je infuus aanbrengen, om daarna weer veilig op mijn schoot te mogen kruipen.
Zodra ik een gaatje had in mijn dag ging ik naar je toe en avonden lang heb ik bij jou doorgebracht.
Zodra je me hoorde stond je op en wachtte op ons knuffelkleed, waar we samen op gingen zitten.
Tot de eerste van januari. Je werd te misselijk en wilde niets meer eten.
Nog een paar dagen at je braaf van mijn dwangvoer, maar ook dat wilde je op een gegeven moment niet meer en ik wilde je niet dwingen.
We wisten het allebei, onze dagen samen waren geteld.

En toch bleef je genieten, wat was je knoeterhard voor jezelf Harry, alsof je dacht dat je van de liefde tussen ons kon leven.
Je lijfje werd zichtbaar zwakker, afgelopen weekend kon je opeens niet meer op mijn schoot komen, hartverscheurend.
Ik heb je opgetild, je was me dankbaar en genoot wederom.
Tot het moment dat ik je weer moest verlaten, voor de eerste keer zag ik weer angst in je ogen.
Je wilde dat ik bij je bleef en het leek alsof je wist wat er komen ging.
Na lang overleg met de dierenarts besloten we je wens in vervulling te laten gaan, hoe zwaar ook.
Zolang je geen pijn had en genoot, mocht je het einde aangaan zoals jij wilde, alleen samen met mij.
En zo ging het hè Harry.
Je was een tevreden mannetje, met mij in de buurt.
Ik ging na elk bezoekje aan jou niet eerder weg dan dat je sliep.
Als je wakker was en ik maakte aanstalte te gaan, verscheen de angst weer, dus bleef ik je iedere keer in slaap aaien.
Je genoot zichtbaar, op ons knuffelkleed en in mijn trui, die in je mand lagen.

De laatste keer dat je in slaap viel, keek je me nog één keer aan met waterige, maar tevreden oogjes, daarna sloot je ze voor altijd.

Lieve grote vriend, wat een leegte zonder jou.
Rust zacht mooie jongen,in ons knuffelkleed voor altijd.
Je favoriete trui wilde ik zelf houden, zodat ik je soms nog bij me kan dragen.
Ik hoop dat je dat niet erg vindt.

Dank je wel voor de intense liefde die je me hebt gegeven.
Ik hou van jou, met heel mijn hart, voor altijd grote vriend.