7-1-2016 Afscheid van Sandra

San en HanMet onbeschrijflijk veel verdriet moeten we afscheid nemen van allerliefste Sandra. Vanaf de eerste dag van de stichting is zij onmisbaar. Met haar onbegrensde liefde voor de diertjes en haar even onbegrensde inzet heeft zij geholpen aan het suxes van stichting Hanna. Zonder San geen stichting Hanna was een feit. Ze was voor mij mijn linkerhand(ben linkshandig en eind januari moeten we verder zonder haar, tot die tijd helpt ze nog mee op fb)

Het gemis is nu al groot liefste San,maar dank je wel voor alles wat je voor mij en de diertjes hebt betekend én nog steeds betekent!

Dank je wel om wie je bent!
Je aanwezigheid maakte het leven net nog mooier en dat zal altijd zo blijven lieve San, onze vriendschap blijft,tot aan t rollator-tijdperk.
Samen met Suus, die ons verzorgen zal tzt.

Last but not least,we blijven samen sterk, hoe dan ook!
Hanna.

P.s. Lieve allemaal,we zijn druk met het opnieuw inrichten van een team (wellicht al merkbaar) en het werk gaat gewoon door, hopen alleen soms op jullie begrip, als we niet snel reageren of een steek laten vallen.

3-1-2016 Noodoproep voor vrijwilligers

NOOD-OPROEP!

Hanna en nijntjesEn weer zitten we met een vrijwilligers-tekort…
Drukker dan ooit omtrent de diertjes,de stichting en zijn bezigheden(wordt aankomende donderdag vervolgd), dus zit met mijn handen in ’t haar (als ik tijd heb daarvoor.

Wat zoeken we?

Vaste hulp in de 8e Hemel!!

Het liefst iemand die lichamelijk fit is en het zware werk aan kan.
De voorkeur gaat uit naar de maandag en de donderdag ochtend!
We betalen de reiskosten.

Mocht iemand uiteindelijk ingewerkt zijn, zijn andere dagen ook erg welkom!

Ben jij degene die hier wekelijks kan komen en samen sterk wil zijn, met als prioriteit 1, de diertjes?
We horen het graag!

Wij zitten in gemeente Oostellingerwerf te Friesland.

Lees hieronder onze vacature:
http://www.stichtinghanna.nl/index.p…/vrijwilligers-gezocht/

Voor serieuze interesse, stuur ons een pb.

01-01-2016 Vuurwerk veroorzaakt dood nijnkind Inge

1915379_581408828679867_7589935661896975411_n

Zó graag was ik met een vrolijke nieuwjaarswens begonnen maar niets is minder waar.
De 8e Hemel veranderde vannacht in een hel, wat de dood van zieke nijnkind Inge heeft veroorzaakt.

Het verse nieuwe koppel(de Dalton en zijn harem, gered van de slacht) had de eerste dagen wat onschuldig gestoeid waardoor nijn Inge een paar oppervlakkige wondjes had opgelopen.  Uit voorzorg had ik haar medicatie gegeven maar toch werd ze slechter.
Op oudejaarsdag waren mijn zorgen te groot en hebben we haar door de dierenarts laten bekijken.  Deze zag haar niet in levensgevaar en gaf medicatie mee voor de aankomende dagen.

Op oudejaars-avond, tussen de zorgen omtrent de andere patiëntjes door heb ik haar xtra veel zorg gegeven.  Dankbaar at ze haar dwangvoeder op en ze verbaasde me met haar enorme wilskracht om te vechten voor haar leven.
Ik vocht dus mee, tot be honest, met zorgen om haar.

Tot mijn grote vreugde begon ze laat in de avond en na middernacht weer van haar hooi te knabbelen, ik was zó trots op haar en ze liet mijn hart smelten, met haar bijzondere karakter.

De nacht verliep verder rustig binnen de muren van de 8e Hemel maar buiten leek het oorlog.
Ons altijd rustige dorp ging los met vuurwerk en carbit, tot mijn grote ergernis(zachtjes uitgedrukt).

Bewust heb ik de muziek (in elk verblijf een radio) lang op maxie-stand gehad en de diertjes deden het top.
Een aantal dieren had ik uit voorzorg medicatie/supplementen gegeven voor de herrie-dag en ook zij deden ’t prima.

De stal waar Inge verbleef was mijn grootste zorg want de herrie kwam door de muren heen maar het ging ook daar goed met de diertjes.

Om 02.00 werd het rustiger en besloot de muziek overal op een lage stand te zetten zodat de echte rust zou wederkeren.  In de stal van Inge als laatste en wederom at ze van haar hooi.  Ze leek moe maar ook vredig en rustig.

Terwijl ik net mijn bed kon opzoeken leek er een ontploffing, zo’n gigantische knal.
Het hele huis in rep en roer maar mijn allergrootste zorg was zwakke Inge.
Direct ben ik naar stal gerend maar ik was te laat.
Haar hartje had het begeven.

Boos en verdrietig schrijf ik dit maar ik probeer positief te blijven voor de andere inwoners, die me nodig hebben en deze vreselijke ervaring te gebruiken om andere dieren te helpen.

We hebben vandaag de media aan geschreven zodat Inge’s dood niet helemaal zinloos zou zijn en haar dood misschien iets mag betekenen voor andere diertjes, die door onze belachelijke oud en nieuw-traditie moeten lijden, elk jaar weer.

Vrees dat de media dit nieuws niet belangrijk genoeg vindt, dus helpen jullie mee met deze strijd voor de dieren?  In onze ogen is het al lang genoeg geweest…

Lieve Inge, je was hier nog zó kort en je was nog zo jong.
Onbeschrijflijk gefrustreerd door je dood, hoop ik dat je voor heel even hebt genoten van je leventje in de 8e Hemel.
Je hebt mijn liefde gevoeld en die van je vriendje Dalton,ik hoop zó dat je dat nog voelde vannacht.
Het spijt me lieve meis,had ik maar…
Rust zacht.

Happy New-Year lieve mensen, met double feelings, we vechten door voor minder dierenleed dit jaar…

De foto is ter illustratie, ik had nog niet eens foto’s van haar
kunnen maken.
Op de foto mijn allereerste opvang-konijnen,die me de
inspiratie gaven (slacht)konijnen op te vangen en een
goed leven te geven.

 

30-12-2015 Eindejaars wens

10655401_580686362085447_4678747821421269956_o

Omdat het einde van dit jaar nadert was ik op zoek naar een passende foto in het archief van de 8e-hemel foto’s.
Zoveel emoties en gedachtes kwamen omhoog, tijdens het doorbladeren.

Veel patiëntjes zijn nog gelukkig in de 8e Hemel, sommige herplaatst en leiden een geweldig leven maar ook velen alweer gestorven.
Weer een moment van een lach en een traan bij het zien van de foto’s.
Terugdenkende aan een jaar waarin weer zoveel is gebeurd.

Ex-laboratorium-senior Robijntje die, na 11 jaar gevangenschap in het donker,  verleerd was te spinnen maar inmiddels elke ochtend klinkt als een diesel-wekkertje naast mijn oor.

Terminale Randy, die een paar maanden geleden hopeloos leek en nog steeds zijn pootjes dankbaar in mijn handen legt s’nachts, afwisselend met een intense zoen.
Één van de 8e Hemel-wondertjes.
Altijd weer geeft het geluk wat ze kennen een onbegrensde wilskracht te leven.
Genot voor ’t nu ten top.

Happy pony-kind, senior Max, die al zo vaak de dood in de ogen heeft gekeken en op zijn 26e in zijn 2e jeugd lijkt te komen.
Er waren periodes in zijn leven dat hij amper kon lopen, nu galoppeert en bokt hij elke dag blij, als hij met zijn din de wei in mag.

Kleine grote vriend, schaduw Demy, die dit voorjaar een dip kreeg, waarbij ik dacht dat zijn leventje voorbij was en inmiddels nog steeds vrolijk doorhuppelt, ondanks zijn ouder wordende lijfje.  Vasthoudend aan mijn liefde en zijn balletje.

Geredde slachtkonijnen, die happy rond huppelen, terwijl ze er anders niet meer zouden zijn…

Nog maar een topje van de geluks-ijsberg van 2015.
Dit jaar had ook een keerzijde.

De dood van Bobbie, die ik nog steeds geen plaatsje kan geven.
Zo zinloos en verdrietig, zijn plotselinge dood, hij had nog een lang gelukkig leven moeten krijgen.  Het gemis blijft groot,  hoe blij ik ook voor Bonnie ben, wiens leven een kans kreeg door Bobbie’s dood…

Meerdere diertjes verlieten ons dit jaar, waaronder ook ons wonderkind Ko’tje, die zijn laatste weken/maanden vanwege zijn kwaadaardige tumoren hier mocht door brengen.
Het werd ruim anderhalf jaar, van dagelijks genot.

Ook dit jaar verloren we ook lieve mensen om ons heen.
Onder andere lieve Ria, wiens poezen we mochten helpen met herplaatsen, omdat ze schrijnend genoeg stervende was.
Haar Magic en Chester kwamen hier en tot haar allerlaatste eind mocht ze mee genieten van hun genot.
Hoe droevig haar heengaan was, het gevoel haar met hun geluk te mogen steunen in haar afscheid was zo dankbaar.

To be honest, soms is het zó zwaar dit vol te houden.
Elke keer weer afscheid, confrontaties met dierenleed en het leed van sommige mensen,die hand in hand gaan met de geliefde diertjes.
Ik moet veel opgeven in mijn leven, om er altijd voor de diertjes te kunnen zijn, mezelf(en andere geliefde om me heen) altijd op prio 2 plaatsen en gekscherend zeg ik soms ‘in een volgend leven doe ik het anders’.

Maar nee, ALS er een volgend leven zou zijn, deed ik ’t zo weer over.
Van het dierentehuis een stichting te maken is mijn beste keuze ever.

Het geluk van de diertjes, hoe kort soms ook, laten zelfs een huilend hart lachen.
Mooiste wat er is,dit te kunnen en mogen doen.
Met langzaam aan steeds meer lieve mensen om me heen die me steunen en helpen waar ze kunnen.
Samen-sterk gevoel ten top, met als leidraad, alles voor de diertjes.
Zó dankbaar om!

En waarom nu deze foto?

Het leven had me al veel geleerd over afscheid nemen en omgaan met verdriet,maar soulmaatje Tim gaf me de laatste kracht hierin.

Na onze, inmiddels bekende laatste zwem-partij, vlak voor zijn sterven, lag hij in mijn armen.  Wetende dat het voorbij was,ons intens geluk en we elkaar los moesten laten in dit aardse leven.
Mijn hart verdronk van verdriet en de zijne ook.
Maar toch bleef hij genieten.
Genietend van ’t nu.
Mijn verdriet was zo groot maar zijn kracht droogde mijn tranen en ik genoot met hem mee, met senior Demy(en zijn balletje) op de achtergrond.

Ik wens lieve mensen dat Tim ook jullie dezelfde kracht geeft.
De kracht om te genieten van het nu, met een lach en een traan.
Hoe zwaar het leven soms kan zijn, altijd weer zijn er mooie momenten en de diertjes kunnen hierin onbeschrijflijk veel betekenen voor ons.
En wij voor hen…

Gelukkig uiteinde alvast lieve allemaal.
Van mij mogen we morgen overslaan, zoveel dierenleed weer maar pas goed op onze diertjes zodat we met elkaar gezond 2016 in mogen gaan.

Veel geluk in het nieuwe jaar, met als wens,zo diervriendelijk mogelijk…

Dank voor jullie lieve steun, samen sterk en alles voor de diertjes